Fanny en Max trokken met de fiets naar Nepal en kwamen terug vol dankbaarheid
Met de fiets naar Nepal, dat was ons plan en daar zijn we met wat omtoeren ook geraakt, vertelden Fanny en Max uit Asse ons. “We komen terug vol dankbaarheid, en met onze harten gevuld van al de liefde die de mensheid heeft gedeeld met ons.”
Op 7 september 2024 zijn we vertrokken met onze fietsen die we nog niet hadden uitgeprobeerd, “we zullen wel genoeg kms op onze weg hebben om trainen”. Fietsers waren we niet, maar dat hoeft ook niet voor zo een reis waar te maken. “Gelukkig zijn we begonnen met vlakke landen om er wat in te komen”. In onze zakken hadden we alles wat we nodig hadden om volledig zelfstandig op de weg kunnen leven: technische kledij, kook- en slaapgerief, en een gitaar. Maar vooral: veel motivatie om de wereld op een nieuwe manier te ontdekken.
We hadden een “vage” route gemaakt tot onze bestemming, maar de philosophie van de reis draaide rond het idee dat het plan was om geen plan te hebben. We noemden onze reis daarmee ook “the journey to the present” omdat het doel was om ons zoveel mogelijk in het huidige moment te laten leven, en zo ook open te kunnen staan voor alles wat onverwacht op onze weg tegemoet kwam.
We reden uiteindelijk 20.214km door 27 landen: België, Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Slovenië, Kroatië, Bosnië, Montenegro, Albanië, Griekenland, Turkije, Georgië, Armenië, Iran, Armenië, Georgië, Rusland, Kazakhstan, Ouzbékistan, Tadjikistan, Krygyzstan, Kazakhstan, China, Tibet, Nepal. En daar bleef het niet bij, we beslisten nog verder te gaan tot India en Sri Lanka waar we een pauze namen vooraleer we onze terugweg inzetten.
Aangezien Max zijn passpoort bijna verviel hadden we geen andere keuze dan terug naar Europa te vliegen, dat was wel even een klap. We besloten tot Athene te vliegen wat uiteindelijk het verste punt was voor ons, en zetten hier onze fietsreis terug verder naar huis door Griekenland, Italië en Frankrijk. (je kan de volledige route zien op onze Polarsteps via deze link: https://www.polarsteps.com/TheJourneyToThePrese/15152133-the-jouney-to-the-present
Mensen vragen vaak wat het mooiste moment geweest is, en dat is uiteraard een moeilijke om te beantwoorden. Maar, wat voor ons in het algemeen het mooiste geweest is, is de mensheid die we op een andere manier herontdekt hebben. Er zijn misschien veel problemen in deze wereld, maar als je de mensheid individueel bekijkt, dan kunnen wij nu toch bevestigen dat de mens mooi is. Eender welke cultuur, religie of sociale achtergrond; mensen stonden overal en altijd klaar om ons te helpen en te verwelkomen. We hebben in Turkije zonder aarzelen onze Chai statistiek doen ontploffen. Honger hebben we zeker niet gehad. De mensen en de culturele ontdekking was ook onze drijfkracht toen we het fietsen beu waren. De mensen gaven ons de motivatie en de reden om verder te gaan.
Onderweg veranderden de landschappen soms radicaal. We reden door velden, berggebieden, hoge plateaus, kusten, steppes en woestijnen. Maar toen we Iran en de stanlanden inreden kwamen we echt toe in een andere wereld. Tussen de prachtige droge berggebieden van Iran, de leegte in de Kazakhste steppes waar we enkel kamelen tegenkwamen, en de “Marsiaanse” landschappen op de hoge plateaus van Tadjikistan en Kyrgyzstan. Het meest extreme/avontuurlijke in de reis was voor ons om door de woestijn van Ouzbékistan te rijden onder een gevoel van 50°C (het leek of we in een haardroger leefden toen), en de 3 weken avontuur op de hoogste “snelweg” van de wereld: de Pamir Highway in Tadjikistan. Je moet je hier geen propere snelweg inbeelden, maar eerder 3 weken off road tracks met veel stof en heel weinig dorpjes. Hier zijn we tot een hoogte van 4600m geraakt. Het was magisch.
Nepal was voor ons een soort “richting”, meer dan een bestemming. Als je zo een reis
onderneemt is het gemakkelijker om een goal in te stellen, maar we hebben het uiteindelijk
niet bij Nepal gehouden. Na wat rond te trekken in de Himalayas, zijn we nog wat
verdergegaan tot India en Sri Lanka.
“Als je écht iets wilt bereiken, is alles mogelijk.” Deze reis heeft ons geleerd om onze
doelstellingen dag per dag af te bouwen. Wat eerst onmogelijk of onhaalbaar lijkt, wordt
beetje bij beetje, dag na dag, mogelijk. En dan plots, sta je daar aan die grens van Nepal met
de fiets. We komen nu terug met die filosofie dat we ook in onze levensprojecten kunnen
toepassen. “Ik voel mij nu veel minder bang om dingen te ondernemen.”
Na bijna 2 jaar reizen, zijn we heel blij om terug te zijn. Om onze families terug te vinden,
maar ook om onze fietsen even op kant te schuiven en terug een routine op te bouwen. Zelf
al ben ik het fietsen nu wel even beu, zou ik fietsreizen zeker en vast aanraden. Het is een
perfecte manier om lokale culturen te ontdekken, maar ook de perfecte snelheid om
landschappen te beleven en aan te voelen. En Last but not least: het is heel budget-friendly,
én ecologisch. Zonder benzine en huur is het leven al veel goedkoper, en als je dan nog
kiest om zelfstandig te reizen met een tent en een “stove”, dan zijn de enige uitgaven
uiteindelijk voedsel.
