Soms kunnen mensen niet in hun thuisland blijven omdat hun leven daar bedreigd wordt. Ze vrezen vervolgd te worden vanwege hun religie, sociale groep of politieke overtuiging. Wat de reden ook mag zijn, de beslissing om te vluchten blijft aartsmoeilijk. Een vluchteling laat alles achter om ergens anders vanaf nul te herbeginnen. In de meeste gevallen volgt er een jarenlange strijd om weer een normaal leven op te bouwen. Hoeveel van die mensen komen eigenlijk in België terecht? En hoe geraken zij erkend als vluchteling? De derdejaars van het Regina Caelilyceum kregen een antwoord op deze vragen tijdens een bezoek aan Brussel. Ze maakten kennis met onder meer de Dienst Vreemdelingenzaken en het Commissariaat-Generaal voor Vluchtelingen en Staatlozen. Na deze algemene uitleg was het tijd voor een andere invalshoek: een jonge vrouw kwam vertellen hoe zij als vluchteling in België beland was. De leerlingen luisterden geboeid naar haar verhaal. Op die manier vervelde de vluchtelingenproblematiek van een “ver-van-mijn-bed-show” naar iets persoonlijks en concreets. Het vormde het sluitstuk van een geslaagde dag, die aanzette tot openheid en respect voor elke persoon. Met deze waardevolle boodschap konden de derdejaars een ontspannende herfstvakantie ingaan.
